De profundis.

1

Το γέλιο της έσπασε τη σιωπή. Εκείνος, στεκόταν δίπλα της σχεδόν με κομμένη την ανάσα και την παρατηρούσε. Είχαν περάσει τρεις ολόκληρες μέρες κι εκείνη μόλις κατάφερε να αντικρίσει για πρώτη φορά τον καρπό του έρωτα τους.

Το πρόσωπο της θύμιζε τις πρώτες πρωινές ηλιαχτίδες. Προετοιμαζόταν γι’ αυτή τη στιγμή μήνες ολόκληρους, όμως τίποτα μέσα σε αυτούς δεν μαρτυρούσε το μεγαλείο της. Το γέλιο της πλημμύρισε το δωμάτιο σαν δροσερό ρυάκι που χανόταν στα βάθη του ωκεανού. Τα μάγουλα της γέμισαν δάκρυα και ασυναίσθητα άγγιξε την κοιλιά της. Τίποτα και κανένας δεν την είχε προετοιμάσει γι’ αυτή τη στιγμή. Για καιρό, προσπαθούσε να συντονίσει τη δική της με μιαν άλλη καρδιά, τη δική του. Τώρα, απλώς έψαχνε τρόπο να ξαναβρεί τον ρυθμό της.

Φοβόταν το άγνωστο. Πάντα, το πρώτο που έκανε ήταν να βρίσκει τρόπο να προετοιμάζεται για εκείνα που θα ‘ρθουν και τώρα όλα έμοιαζαν δύσκολα. Κρατούσε στα χέρια της έναν άνθρωπο που όμως έμοιαζε τόσο εύθραυστος, τόσο μικρός και ανυπεράσπιστος. Εκείνη, ένιωθε τόσο κουρασμένη και ταλαιπωρημένη που έπιασε τον εαυτό της να αναρωτιέται αν τελικά θα τα καταφέρει. Αν μπορεί. Αν αντέχει να τον προσέχει όσο όλον αυτό το καιρό που ήταν αχώριστοι.

Κοίταξε γύρω της και συνειδητοποίησε πως το δωμάτιο ήταν γεμάτο ανυπεράσπιστους μικρούς ανθρώπους, τους παρατηρούσε και αγχώθηκε όταν κατάλαβε ότι δεν μπορεί να ξεχωρίσει εύκολα το δικό της παιδί. Η σκέψη της αποτυχίας κατέκλυσε το κορμί της αφού η ιδέα ότι δεν θα γινόταν τελικά σωστή μητέρα δεν έλεγε να ξεκολλήσει από το μυαλό της. Τα πόδια της πονούσαν και με το βλέμμα έψαξε να ξεκουραστεί. Βρήκε μια θέση και αποφάσισε να απολαύσει αυτές τις λίγες στιγμές που την άφηναν μαζί του.

Φορούσε μια μπλε ρόμπα που δυσκόλευε τις κινήσεις της. Το κεφαλάκι του ακουμπούσε με υπομονή στα άχαρα χέρια της. Εκείνη φοβόταν μήπως δεν ένιωθε άνετα, εκείνος όμως έμοιαζε να το απολαμβάνει. Χανόταν στην αγκαλιά της χωρίς στιγμή να θελήσει να φύγει. Το κορμί του ήταν μελανό, γεμάτο ζάρες, στα μάτια της έμοιαζε πονεμένο. Το κρατούσε τρυφερά και του χαμογελούσε όταν μπροστά της στάθηκε μια μαία. Της πρότεινε να το ταΐσει και της έδειξε τον τρόπο. Είχε αποφασίσει πως δεν θέλει να το θηλάσει. Η ιδέα έμοιαζε ξένη και μακρινή στα μάτια της. Άλλωστε και κατά τη διάρκεια του ταξιδιού το μόνο που δεν κατάφερε να αποχωριστεί όσο και αν ήθελε ήταν ο εθισμός της στο τσιγάρο, τώρα, της φαινόταν άχρηστο να συνεχίσει να μολύνει το κορμί του με αυτό.

Στο μυαλό της γύρισαν τα λόγια όλων εκείνων που στάθηκαν αντίθετοι, σχεδόν να την κατακρίνουν. Λες και όλοι τελικά ήξεραν το καλύτερο πέρα από αυτή. Για το πώς θα γεννήσει, για το πώς θα το φροντίσει, για το πώς θα το μεγαλώσει. Όλοι γνώριζαν έναν καλύτερο τρόπο εκτός από εκείνη. Δεν την ένοιαζε τόσο πραγματικά τι έλεγαν, ποτέ δεν ενδιαφέρθηκε γι’ αυτό. Εκείνο που την ένοιαζε περισσότερο ήταν γιατί τα έλεγαν, γιατί τελικά έπρεπε όλοι να συμβαδίσουν με μια εικόνα που δεν θα χαλάει τα κουτάκια, που δεν θα είναι αντίθετη σε εκείνα που κατά κανόνα πρέπει να γίνονται. Ήξερε πως αυτή ήταν μόνο η αρχή βέβαια αφού αργότερα θα ακολουθούσαν σκληρότερες μάχες που δεν θα αφορούν το πώς θα διαχειριστεί το ίδιο της το κορμί.

Όμως βαθιά μέσα της ένιωθε δυνατή. Ήξερε ότι μπορεί να τα καταφέρει αφού πλάι της πάντα βρίσκονταν ο άνθρωπος της αλλά και οι δικοί της. Οι υπόλοιποι απλώς αποτελούσαν μια βαβούρα που κάποτε είναι καταδικασμένη να σταματήσει. Το μόνο που την ένοιαζε πραγματικά ήταν να ξαναδεί αυτό εδώ το ανθρωπάκι, να αισθανθεί τη καρδιά του για να μπορέσει και η δική της να βρει δικό της ρυθμό. Τον κρατούσε από το λαιμό, στεκόταν καθισμένος στο πόδι της και της φαινόταν σχεδόν αστείο. Ήταν η πρώτη φορά που τον τάιζε, και σίγουρα ο τρόπος που φανταζόταν, δεν ήταν αυτός.

Όσο τον κοιτούσε, της φάνηκε σαν να χαμογελά. Χαμογέλασε κι εκείνη και ας γνώριζε πως ήταν αδύνατον. Κοίταξε πάλι γύρω της και σιγουρεύτηκε. Το δικό της ανθρωπάκι ήταν ξεχωριστό. Έλαμπε, ήταν σίγουρη πως έλαμπε. Η παλάμη του αγκάλιασε το δάχτυλο της. Το χάιδεψε τρυφερά, ήταν λες και το σώμα της γέμισε ξανά ζωή. Ο πόνος και η κούραση εξαφανίστηκαν με μιας, λες και δεν είχαν θέση ποτέ στο σώμα της. Σκέφτηκε τους μήνες που πέρασαν και ένιωσε ευγνώμων που τελικά άνηκαν στο παρελθόν.

Τελικά αυτός είσαι, σκέφτηκε. Τώρα πια, ο καθένας είχε πάρει τη θέση του. Αν και ποτέ δεν θα κατάφερνε να συμφιλιωθεί με το βάρος της ιδέας ότι δημιούργησε μια καινούρια ζωή, μέσα της ήξερε πως είχε όλα τα εφόδια να την φυλάξει όπως όφειλε. Καταλάβαινε πως η δύναμη και το κουράγιο θα υπάρξουν στιγμές που θα εξασθενούν, όμως μέσα της διέθετε πίστη. Στον εαυτό της, στους ανθρώπους, στο ανθρωπάκι που κρατούσε για πρώτη φορά στην αγκαλιά της. Έχουμε πολλά να μάθουμε του ψιθύρισε και το γέλιο της πλημμύρισε ξανά το δωμάτιο.

Advertisements

29 σκέψεις σχετικά με το “De profundis.”

  1. Κανείς δεν μπορεί να σε καταλάβει περισσότερο από εμένα τούτη τη στιγμή. Μπράβο για το θάρρος να εκφράσεις όσα πολύτιμα ένιωσες – και σε ευχαριστούμε για αυτό- αυτά τα εκ βαθέων της ψυχής σου, καθώς και για το θάρρος της γνώμης να ακολουθήσεις τον δικό σου δρόμο μητρότητας…Η κάθε μια μας ξέρει καλύτερα τι πρέπει να κάνει. Αν πάμε κόντρα σε αυτό που νιώθουμε/θέλουμε να κάνουμε σε σχέση με αυτό το πολύτιμο που κρατάμε στην αγκαλιά μας, το μόνο σίγουρο θα υποφέρουμε και μεις και αυτά…Σας φιλώ όλους γλυκά!!(και ένα φιλάκι σε τούτη την ανάρτηση έχεις από το 14μηνο Σοφάκι μου – σήμερα κλείνουμε 14 μήνες ακριβώς – κοντά είμαστε με το δικό σου ηλικιακά!!) 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Η αλήθεια είναι πως δεν έχω χειρότερο από την καταπίεση. Γενικά ποτέ δεν προσπαθώ να μάθω κάποιον να κάνει κάτι διαφορετικά από αυτό που θέλει, και όταν συμβαίνει σε εμένα με έμμεσο ή άμεσο τρόπο, με τρελαίνει. Αισθάνομαι ότι πνίγομαι. Ευτυχώς για την ώρα καταφέρνω να τους αγνοώ. Όχι γιατί ξέρω καλύτερα, αλλά τουλάχιστον άμα κάνω λάθη, θα είναι δικά μου. Κάθε συμβουλή είναι θεμιτή, αρκεί να μην γίνεται κουνώντας το δάχτυλο.

      Είμαστε πολύ κοντά, εμείς είμαστε 19 μηνών. Εντάξει, τη λες και την τέλεια διαφορά.χαχαχαχα
      Φιλιά γλυκά στο μικρό σου ❤

      Αρέσει σε 1 άτομο

  2. Νικολέτα μου, πόσα συναισθήματα εκφράζονται μέσα από το κείμενο σου. Και ζωγραφισμένη με τις λέξεις σου, μια εικόνα, που στο τέλος, σου αφήνει ένα χαμόγελο.
    Θα σταθώ σε κάτι που κι εγώ το βλέπω πολύ και με ενοχλεί πολύ. Όλοι έχουν άποψη στην διαπαιδαγώγηση των παιδιών των άλλων. Για εμένα η μόνη περίπτωση που θα είχαν δικαίωμα να το κάνουν αυτό θα ήταν αν ξενυχτούσαν μαζί με τους γονείς στα μεταμεσονύχτια ταΐσματα, αν ξενυχτούσαν όταν το παιδί ήταν άρρωστο, αν συνέβαλαν στα χρήματα που χρειάζεται το παιδί για να μεγαλώσει και αν μοιράζονταν τα ίδια άγχη. Αλλά εφόσον κάτι τέτοιο δεν μου έχει τύχει μέχρι τώρα να ισχύει, δεν καταλαβαίνω πως παίρνει κάποιος το δικαίωμα να απευθύνει την άποψη του και τις περισσότερες φορές κι ως κριτική. Jeasus!
    Να είσαι καλά Νικολέτα μου, με τον άντρα σου, το παιδάκι σου και τα γατοσκυλάκια σας και να ζείτε μόνο ευτυχισμένες στιγμές. Σε φιλώ 🙂

    Μου αρέσει!

    1. Μαρινάκι μου χαίρομαι που αυτή μου η ανάμνηση σου άφησε αυτό το γλυκό χαμόγελο. Είναι σπουδαία στιγμή, αλλά σίγουρα για εμένα πιο σπουδαία είναι η συνέχεια. Όταν σιγά σιγά περνάει ο καιρός και συνειδητοποιείς πως πια στο σπίτι υπάρχει ένας μικρός κατεργάρης που μέρα με τη μέρα κάνει τη παρουσία του όλο και πιο αισθητή.

      Όσον αφορά τα υπόλοιπα, εκείνο που κι εμένα μου κλωτσάει, είναι η κριτική, Γιατί το έκανες αυτό έτσι, τα παιδιά τα κάνουμε αυτό, εκείνο, το άλλο. Δυστυχώς είναι κάτι που το αντιμετωπίζεις από τις πρώτες στιγμές, πριν ακόμη κρατήσεις στα χέρια το μικρό σου. Συμβαίνει. Και θα συμβαίνει πάντα. Είναι ο τρόπος που μεγαλώσαμε, οι διαφορές της εποχής, το χάσμα που υπάρχει σε κάθε οικογένεια που γεννάει τέτοιες συμπεριφορές.
      Ευτυχώς, με τους δικούς μου έχω πολύ καλή επαφή και δεν χρειάστηκε μέχρι στιγμής να γεφυρώσουμε τις σχέσεις μας σε τέτοιο επίπεδο, βρίσκουμε κώδικα επικοινωνίας. Το κακό βέβαια, είναι ότι δεν υπάρχει μόνο η δική μου οικογένεια. Βάλε και τον παράγοντα επαρχία, όλοι κάτι έχουν να σε διδάξουν καλύτερα.

      Όπως και να ‘χει, τις περισσότερες φορές καταφέρνω να τα αγνοώ, άλλες πάλι, βρίσκουν χαραμάδα και τρυπώνουν μέσα μας. Ευτυχώς, για την ώρα δεν έχει φωλιάσει τίποτα.

      Σε ευχαριστώ ειλικρινά, εύχομαι στο τέλος της ημέρας, όλοι να αισθανόμαστε ευτυχισμένοι 🙂

      Μου αρέσει!

  3. Δίνω την ευχή της νόνας μου: «Μπαμπάκια η ρούγα του!», που μέσα στη μεταφορά της κλείνει όλη την τρυφερότητα που αισιοδοξείς να συνοδεύει ένα παιδί στη ζωή του. Από το πολύ ζεστό κείμενο κρατάω κρυφό χαμόγελο όντας σίγουρος πως ξεκίνησε ιδανικά η διαδρομή του μικρού 🙂

    Καλημέρα.

    Μου αρέσει!

    1. Ευχαριστώ και για την ευχή και για το χαμόγελο…
      Μακάρι να είναι έτσι ,η ιστορία θα δείξει!

      Το μόνο σίγουρο είναι πως το μεγάλωμα ενός παιδιού είναι τεράστια ευθύνη, και δυστυχώς πολλές φορές η ευτυχία μας, υπερκαλύπτεται από το άγχος της καθημερινότητας.
      Όπως είπα και στην Μαρίνα πιο πάνω, στο τέλος της ημέρας, ας αισθανόμαστε όλοι ευτυχισμένοι. Το φως ηρεμεί την ψυχή.
      Καλό σας βράδυ!

      Μου αρέσει!

  4. Πολύ όμορφο κείμενο και ειλικρινές. Κλείσε τα αυτιά σου στη βαβούρα, μόνο εσύ και ο άνθρωπος σου ξέρετε τον τρόπο που θα μεγαλώσετε το δικό σας παιδί. Να χαίρεσαι την καινούρια σου bundle of joy. Να είναι πάντα γερός και δυνατός. Και ευτυχισμένος!

    Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστώ από καρδιάς!
      Η βαβούρα καλώς ή κακώς, πάντα θα υφίσταται.
      Για την ώρα όμως, τα καταφέρνω να κλείνω όντως τα αυτιά μου. Εκτός βέβαια από εκείνες τις φορές που δεν τα καταφέρνω και η καταιγίδα πλησιάζει.. 🙂
      Μακάρι όλα τα παιδιά να είναι ευτυχισμένα, το εύχομαι!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  5. Νικολέτα μου,
    υποκλίνομα με σεβασμό εδώ στη γραφή και στα συναισθήματά σου.
    Περιγράφεις μια πολύ μεγάλη στιγμή, ένα τεράστιο βίωμα-ευλογία με εκπληκτικό τρόπο. Ειλικρινά τον θαύμασα.
    Αν ήξερες πόσο όμορφα ντύνεις αυτή τη στιγμή και εμπειρία, αν μπορούσες να συνειδητοποιήσεις πόσο ανταποκρίνεται η γραφή σου στο βίωμα αυτό.
    Μπράβο ειλικρινά…..!
    Με κάθε μου θαυμασμό. Την καλησπέρα μου.

    Μου αρέσει!

  6. Με γύρισες πίσω…τότε που κράτησα την πρώτη κόρη μου αγκαλιά.Τα συναισθήματα που περιγράφεις, οι ανησυχίες και οι προβληματισμοί ήταν και δικοί μου. Μια μεγάλη στιγμή στη ζωή κάθε γυναίκας παρουσιάζεις ως είναι: μια μεγαλειώδη στιγμή.
    Και ο κόσμος ας λέει. Για τα πάντα λέει, για να μη βλέπει τι γίνεται στο σπιτικό του παρακολουθεί τα ξένα σπιτικά. Ας τον, καλό του κάνεις, τον βοηθάς να εκτονωθεί αφου ασχολείται μαζί σου!
    Υπέροχη γραφή με συγκίνησες στο έπακρον
    Καλό σου βράδυ

    Μου αρέσει!

    1. Άννα σε ευχαριστώ για τα λόγια σου.
      Είναι μια στιγμή που κάθε μαμά την έχει βιώσει με τον δικό της μοναδικό τρόπο. Σε όλες όμως τις ιστορίες πάντα θα υπάρχει φως. Άπλετο φως που μέσα του κρύβει τόση αγάπη, τόση τρυφερότητα.
      Χαίρομαι που σε άγγιξε, και κυρίως που σε γύρισε πίσω.
      Είναι όμορφο να θυμόμαστε εκείνα που μας γέμισαν ζωή.
      Καλή συνέχεια!

      Μου αρέσει!

  7. Τι πανέμορφο κείμενο!
    Πραγματικά με έκανες να ζηλέψω λίγο – συναισθήματα μοναδικά που δεν θα τα νιώσω ποτέ ☺
    Πόσο χαίρομαι πραγματικά για σένα όμως!
    Θα ακούς την καρδιά σου και θα προχωράς.
    Φιλάκια πολλά κοριτσάρα μου

    Μου αρέσει!

    1. Αριστέα μου, χαίρομαι αν σε άγγιξε τόσο, γιατί και ιδανική για μητέρα δεν με λες!χαχα
      Πέρα από τα αστεία όμως, το μόνο σίγουρο είναι πως πρόκειται για μια μοναδική στιγμή στη ζωή κάθε ανθρώπου. Προσωπικά προσπάθησα να την αντιμετωπίσω με ειλικρίνεια και σεβασμό, γιατί για να καταφέρω να μεγαλώσω ένα υγιές παιδί, πρέπει πρώτα να είμαι εγώ καλά με αυτά που αισθάνομαι.
      Φιλάκια γλυκά και σε εσένα ❤

      Μου αρέσει!

  8. Είναι οι ίδιοι που μετά από λίγα χρόνια θα σας λένε «Τι καλά που αποφασίσατε να γίνεται γονείς!»
    Κι εσύ θα ξέρεις ήδη πως ο ρόλος της μάνας είναι μοναχικός, επίπονος και «χωρίς ανάπαυλα για τσιγάρο»…
    Να έχεις πάντα αυτή τη μικρή του παλάμη να σ’ αγκαλιάζει, να σε κρατάει στα πρώτα του βήματα για να μη πέσει και να σε σφίγγει δυνατά στις διαδρομές της ζωής του.
    Καλή δύναμη Νικολέτα, με συγκίνησες πολύ…

    Αρέσει σε 2 άτομα

    1. Μαρία μου, οι ίδιοι άνθρωποι θα είναι, ναι. Εγώ όμως πια θα ξέρω πως για να μεγαλώσω ένα ευτυχισμένο παιδί, οφείλω πρώτα η ίδια να τα έχω καλά με την Νικολέτα. Και αυτό και αν είναι μοναχική δουλειά.

      Μακάρι πάντα να με αγκαλιάζει με την ίδια ζεστασιά.
      Σε ευχαριστώ ειλικρινά!

      Αρέσει σε 1 άτομο

  9. Ναι Νικολέτα μου, de profundis το εξαιρετικά καλογραμμένο κείμενο σου!
    Ενώ η γέννα είναι στη φύση της γυναίκας, κάθε γέννα είναι και μια ξεχωριστή εμπειρία για κάθε γυναίκα!
    Τι υπέροχη αίσθηση αυτό το πρώτο άγγιγμα, το πρώτο βλέμμα του μωρού στη μητέρα του και ας λένε ότι τα νεογέννητα δεν βλέπουν, βλέπουν με «άλλα» μάτια, με πραγματικά!
    Να ακούς τι λένε οι γύρω αλλά πάντα να αμφιβάλεις, γιατί μόνο εσύ ξέρεις τι θέλει το παιδί σου και αν έχεις αμφιβολία για κάτι πρακτικό, να ρωτάς τον παιδίατρο ή το ίδιο το παιδί!!! 😉

    ΑΦιλάκια πάντα καρδιάς σε όλους σας! ❤

    Μου αρέσει!

    1. Ακριβώς, κάθε γυναίκα αντιμετωπίζει διαφορετικά τον ερχομό, ανεξάρτητα με το αν κάτι είναι πιο σωστό ή όχι. Το θέμα είναι να καταφέρνουμε να αναγνωρίζουμε τις πράξεις μας με ειλικρίνεια, και να τις αποδεχόμαστε.
      Ακούω, τουλάχιστον όταν δεν μου κουνάνε το δάχτυλο. Αλλά ακούω και φιλτράρω. Όπως όλοι άλλωστε.

      Εύχομαι κάποια στιγμή όλοι να καταφέρουμε να δούμε μέσα από τα μάτια τους ❤
      Φιλάκια και από εμάς Στεφανία μου!

      Μου αρέσει!

  10. Τι τέλειος τίτλος, καταρχάς. Το υπόλοιπο, θα το χαρακτήριζα έναν μικρό θησαυρό. Μάλιστα, θα μπορούσες να φτιάξεις κι ένα βιβλίο, με αυτό να ‘ναι η πρώτη του σελίδα, κι οι υπόλοιπες να συμπληρώνονται με τις στιγμές που ζείτε παρεούλα. Θα ήταν υπέροχο δώρο για εκείνον. Κατά τ’ άλλα, δεν έχω να πω πολλά, δεν είμαι κι η πλέον κατάλληλη, αλλά αυτό που ξέρω με σιγουριά είναι πως το βαρύτερο για ένα παιδί είναι ο αδιάφορος γονιός. Ένας γονιός που είναι απίκο είναι δεδομένο πως θα κάνει λάθη, αλλά αυτά μπορούν να παραγραφούν τελικά (φυσικά, μιλάμε για λογικά λάθη, ε;), κι ίσως να εκτιμηθούν κι αυτά. Αυτό που δεν συγχωρείται εύκολα είναι το να ‘σαι απών. Αν κρίνω απ’ την ανάρτηση κι απ’ τα σχόλια που άφησες; Θα τα πας περίφημα! Keep walking! 🙂

    Αρέσει σε 1 άτομο

    1. Τι υπέροχη ιδέα!! ❤
      Η αλήθεια είναι πως γενικά έχω κι εγώ διάφορες ιδέες, κατά καιρούς γίνονται δημιουργικές εκρήξεις μέσα μου, ωστόσο η αναβλητικότητα μου τα νικάει όλα.

      Στα υπόλοιπα τώρα, τα λάθη νομίζω είναι αναπόφευκτα. Δεν γίνεται να είσαι γονιός, παιδί, φίλος, οτιδήποτε, και να μην κάνεις λάθη. Το θέμα είναι η διαχείριση τους. Δεν θα πω ψέματα ότι διορθώνω όσα κάνω, ή ότι προσπαθώ το ίδιο για όλα, όμως τα αναγνωρίζω. Δεν κλείνω τα μάτια και ούτε θα προσπαθήσω να τα περάσω στα ψηλά γράμματα για να μην τα δει ο μικρός κάποια στιγμή. Βέβαια τα παιδιά είναι καθρέφτες μας, οπότε οποιαδήποτε εξέλιξη είναι επιθυμητή. Απλώς αυτό το μικρόβιο της αναβλητικότητας μου δίνει συνεχώς την αίσθηση πως υπάρχει λίγος χρόνος ακόμα να διορθώσω και τα υπόλοιπα.
      Οπότε περίφημα δεν ξέρω αν θα τα πάω, αλλά σίγουρα έχω πολλά που θέλω να μοιραστώ μαζί του.
      Άλλωστε όταν γίνεσαι γονιός, μοιραία τον πρώτο ρόλο τον έχει το παιδί, επομένως θα είναι πάντα προτεραιότητα μου.
      Γλυκό φιλί ❤

      Μου αρέσει!

  11. Τι υπέροχα συναισθήματα εξέφρασες! Τόσο ζεστά και δίνουν τόση τρυφερότητα και θαλπωρή! Και συμφωνώ μαζί σου για τις δικές μας επιλογές. Ο κάθε άνθρωπος πρέπει να διαγράψει την πορεία του, να διδαχθεί από τα δικά του λάθη και να αναλαμβάνει τις ευθύνες του. Μπράβο κορίτσι μου! Φιλιά πολλά!

    Μου αρέσει!

    1. Μόνο τότε θα είναι σε θέση άλλωστε να τα διορθώσει. Πολλές φορές πέφτουμε στην παγίδα να μιμηθούμε καταστάσεις και να τις ακολουθούμε τυφλά, και όταν πάει στραβά κάτι ψάχνουμε τον υπαίτιο, Σε αυτή την περίπτωση τουλάχιστον, δεν υπάρχουν τέτοια περιθώρια. Όπως και σε κάθε άλλη περίπτωση, υπεύθυνος είσαι εσύ, μόνο που σε αυτό το σημείο αυτό είναι ξεκάθαρο από την αρχή.
      Σε ευχαριστώ για το σχόλιο!
      Φιλιά και σε εσένα!

      Μου αρέσει!

  12. Να σας ζήσει Νικολέτα μου το παλικάρι σας.
    Εγώ σαν γιαγιά πια , ξαναζώ το μεγαλείο της καινούργιας ζωής.
    Να αφουγκράζεσαι πάντα αυτό που χρειάζεται το παιδάκι σου και είμαι σίγουρη ότι θα καταλαβαίνεις τί θέλει.
    Κι όπως λες, άκου και κρατά αυτά που νομίζεις ότι είναι σωστά για σένα και το παιδί.
    Καλή συνέχεια και φιλάκια πολλά.

    Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστώ πολύ Ρένα μου, από καρδιάς!
      Κάθε γονιός οφείλει να είναι σαν σφουγγάρι και να κρατάει όλα όσα θα κάνουν το παιδί του ευτυχισμένο. Ο καθένας μας άλλωστε αγωνίζεται γι αυτό. Τα λάθη και τα στραβοπατήματα είναι στον δρόμο, όμως αν ακολουθείς το φως, η ισορροπία θα βρεθεί και πάλι.
      Να χαίρεσαι κι εσύ το αγγελούδι σου ( αν είναι περισσότερα, να τα χαίρεσαι κι αυτά 🙂 )
      Φιλιά και σε εσένα!

      Μου αρέσει!

  13. Να σας ζήσει! Γερό! Κάτι μου λέει πως αυτό το ανθρωπάκι θα μεγαλώσει όμορφα! Θαύμασα την ειλικρίνειά σου. Για ένα θέμα που παραμένει ταμπού και βασανίζει χιλιάδες γυναίκες, τις φορτώνει με ενοχές.
    Είναι ενοχλητικοί αυτοί οι άνθρωποι που θέλουν να μας χωρέσουν στα ίδια κουτάκια που έχουν στριμωχτεί κι αυτοί… Αλλά μονάχα έξω από τα κουτάκια ζούμε όμορφες στιγμές, κι ας κάνουμε λάθη!
    Φιλιά! Κι ευχές μέσα από την καρδιά μου για τα καλύτερα!

    Μου αρέσει!

    1. Σε ευχαριστούμε πολύ!
      Η αλήθεια είναι πως είναι ένα θέμα που δύσκολα το αγγίζει μια γυναίκα, ειδικά όταν έχει επιλέξει να μη θηλάσει ή να γεννήσει με καισαρική. Όμως όλες οι καταστάσεις έχουν τις δυσκολίες και τις ομορφιές τους.
      Δεν πρέπει να κατακρίνουμε, εκείνο που πρέπει είναι να μάθουμε να αγκαλιάζουμε. Μόνον έτσι θα καταφέρουμε να φέρουμε ευτυχισμένους ανθρώπους σε τούτη τη ζωή!
      Φιλιά και σε εσένα, ανταποδίδω!

      Μου αρέσει!

Σχολιάστε

Εισάγετε τα παρακάτω στοιχεία ή επιλέξτε ένα εικονίδιο για να συνδεθείτε:

Λογότυπο WordPress.com

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό WordPress.com. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Twitter

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Twitter. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Facebook

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Facebook. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Φωτογραφία Google+

Σχολιάζετε χρησιμοποιώντας τον λογαριασμό Google+. Αποσύνδεση / Αλλαγή )

Σύνδεση με %s